انگار اینجا قیامت است

به هر طرف که می نگری

    کسی ایستاده

                   رو به قبله

                           چیزی زیر لب نجوا می کند !

خوب که دقت می کنی باران دانه های تسبیح را میبینی

       که از زیر انگشتان سر می خورد

                                             و همراه با آن ذکری

                                        و غلت خوردن اشکی روی گونه !

اینجا جمکران است

با عبور از ایست های بازرسی

وقتی که از حجم انبوه مردم فاصله میگیری

و خود را در حسینیه می یابی

نفراتی را میبینی که قبل از تو به شوق دیدار آمده اند

از بچه ی روی شانه پدر

تا پدر بزرگی روی شانه عصای خویش

و همه منتظرند

میگویند معمول اینست که ساعت ۱۰ صبح انتظار به پایان می رسد

اما هر ثانیه ای که از ساعت ۱۰ فاصله میگیرد قلب ها بیشتر می تپد

چشم ها خیره به سمت در کوچک فلزی ای است که نصف بیشترش را پنجره پوشانده است

اما تنها از پشت پنجره حجم سایه هایی را میبینی که با هر اینطرف و آنطرف شدن ، عده ای از جماعت نیم خیز می شوند برای رفتن به جلو

مردم شعار می دهند:

آذربایجان اویاخدی       انقلابا دایاخدی

حین شعار است که در فولادی کامل باز می شود !

و ایوان حسینیه بار سنگینی را بر دوش خود احساس می کند

قلبهایی که بر نگاه او آویزان است و با هر دست تکان دادنی موج میگیرد و می جوشد

شعارها مختلف است

و یک صدا

اصلا نمی فهمی که کدام شعار را فریاد میزنی

...

با همان صلابت همیشگی روی صندلی چوبی می نشیند

و قلب تو نیز با نشستنش آرام میگیرد

تنها کاری که میکنی

تماشا است

و ابهتی که تمام وجود تو را به تسخیر در آورده است

...

همه و تو نیز همراه آنان می خوانی

شعری را که از دیروز تمرین کرده بودی

باز با تو دست بیعت می دهیم

دست در دست ولایت می دهیم

...

اولین جملاتی که از زیانش جاری می گردد

خیر مقدم گویی است به زبان آذری

که با قطره های اشک دلهایی پاک بی پاسخ نمی ماند

...

می نشینی

و با دلت گوش می کنی

هر جا که لازم به اظهار ارادت و تکبیر است از جا برمیخیزی و با تمام توان فریاد می کشی

اما تنها چیزی که ذهنت را مشغول می کند این است  :

و ناگهان چقدر زود دیر می شود

آن لحظه است که متوجه می شوی همه چیز تمام شده است

و چیزی که برایت می ماند سوزش شیرین حنجره است

و تازه دور و بری هایت را میبینی که اکثرا آشنا هستند

پ.ن:

علت دیرکرد مطلب به فاصله دو روز

توفیق زیارتی بود که نصیبمان گردید

برای تشرف به بارگاه حضرت معصومه (س)

.

فعلا

یکی دو روز آینده برای من یادآور خاطراتی ست که شاید هرگز از صفحه ذهنم پاک نگردد.

امروز به رسم همان روزها راهی میشویم ...

راهی می شویم برای تجدید

                               نه تجدید خاطره !

                                              بلکه تجدید عهد

و این عیدانه حضرت لسان الغیب بود برایم به یمن این سفر:

 به عزم تو به سحر گفتم استخاره کنم

بهار توبه شکن ميرسد چه چاره کنم

سخن درست بگويم نميتوانم ديد

 کي مي خورند حريفان و من نظاره کنم

 ز روي دوست مرا چون گل مراد شکفت

حواله سر دشمن به سنگ خاره کنم

ز باده خوردن پنهان ملول شد حافظ

به بانگ بربط و ني رازش آشکار کنم

از وقتی شنیده ام که میان مردمی

                 و ناشناس

                        به هر که نمیشناسمش            سلام میکنم

السلام علیک ای نور چشم فاطمه (س)

پ.ن:

برای سلامتی تنها بهانه طلوع خورشید عاشقی

آقا ولی عصر (عج)

و شادی روح همسنگرمان ۳ صلوات بفرستیم...

مگر نه این است که انسان با گریه سبک می شود !

اما این بار

سیل اشک را هم توان مقابله با موج غم نیست

                           امروز پنجشنبه است

                                        یک هفته گذشت

                                                   بیشتر از یک سال

پ.ن :

منتظر باشید

ما همه مسافریم

به نوبت نشسته ایم !!!

   ::::

سلامت تن زیباست

اما پرنده عشق تن را قفسی میبیند که در باغ نهاده باشند ...

پس اگر مقصد پرواز است قفس ویران بهتر

پرستویی که مقصد را در کوچ میبیند از ویرانی لانه اش نمی هراسد !!

ای آسمان سرسری با تو چه باید کرد

ای آبی خاکستری با تو چه باید کرد

سنگین ترین گوش جهان با تو چه باید گفت

جز این عبس نوحه گری با تو چه باید کرد

خود سهل خواهد شد هرآنچه باورش سخت است

ای این همه ناباوری با تو چه باید کرد

دل بردی و خون کردی و گفتم حلالت باد

وقتی که جان را می بری با تو چه باید کرد

با هر بلایی صبر هم گفتند می آید

آه ای غم بی یاوری با تو چه باید کرد !

         زنگ میزنند :

                       خبر را شنیده ای ؟

                                      فلانی فوت کرد !

                         این روزها خیلی با عزرائیل (ع) خودمانی شده بود.

                                       آن هم شوخی شوخی بردش !!

              *                 *                 *

    اس ام اس می زنند :

                 شنیده ای وحید هم ...

                                                              به همین سادگی !!!

پ.ن:

از قدیم وقتی برای کسی خبرهای بد میرسید

معمولا این جمله زیاد خریدار داشت : خدا سومی را به خیر کند

دیروز خبر بستری شدن و در کما بودن یکی از آشنایان

و امروز خبر درگذشت یکی از دوستان بر اثر گازگرفتگی

                                           ¤¤ خدا سومی را به خیر کند ¤¤

عادت کرده ایم

هر موقع که مشکلی برای یکی از آشنایان پیش می آمد

تا جاییکه امکان داشته و از دستمان بر می آمد در حل مشکل پیش آمده تلاش می کردیم

اما این بار ...

این بار اما کاری برنمی آید از دستمان

تنها و تنها کار دل است و بس

دعا تنها کمکی است که از دستمان بر می آید و به ذهنمان می رسد

پس :

دست به دعا بر داریم و پروردگار را قسم دهیم به حق این ماه و شهیدش ...